Taaie Lijven XVI
Wat we vandaag te zien krijgen is een staaltje krijgskunde van Jorge.
Hij is later gaan zwemmen. Hij had afgebeld. Omdat hij zich niet stevig voelde. Zijn vrienden weten niet dat hij later gaat.
Rustig daalt hij de zwemtrap af. Dit is altijd balen; hoe sneller je door gaat, hoe sneller je gewend bent. Aangezien ‘snel’ niet meer bestaat, is doorkomen een lijdensweg geworden. Hij huivert. Elke porie moet voor zich afkoelen. Voeten, enkels, benen, billen (piemel is nooit een probleem), buik. Daarna gaat het wel. Hij stapt beheerst van de laatste trede op de rand onder water. Vanaf zijn tepels blijft hij droog.
Nu begint het. De tovenarij van een onverwoestbare krijger; hij heeft een grijs gebied ontdekt tussen opgeven en volhouden in.
Hij controleert de klok. ’9.25, OK, hup.’ Hij duwt niet af Jorge. Hij begint gewoon te lopen. Stapje voor stapje. Over de rand onder water. Met zijn vingers achter de richel. Hij waadt door het water. Jorge loopt, helemaal naar de andere kant! En terug. En heen. En terug. Drie keer. Controleert de klok. ’9.50, OK, goed.’
