Meer van hetzelfde
Op het bankje voor zijn flat langs het strand zit Manuel niet veel te doen. Merce zou misschien komen zo. En misschien Pep en Laura.
‘Wat bedoelen mensen eigenlijk met ‘beste’ wensen?’ Manuel begrijpt het niet. Hij begrijpt niet dat je voor een nieuw jaar nieuwe dingen wenst, betere dingen. Of dat je ‘goede’ voornemens maakt, die blijkbaar maar voor een jaar geldig zijn. Een beter mens en een beter leven voor een jaar? Het lijkt nogal zinloos. Mensen houden er helemaal niet van om te veranderen!
Waarom dan niet gewoon meer van hetzelfde wensen? Manuel denkt na. ‘Ik wil nog wel een jaar zoenen met Merce. Mijn moeder kookt lekker. Pep is een prima vriend. Iniesta en Messi spelen nog voor ons. Merce. Ik wil nog een jaar Merce!’ Hij voelt zich prettig omvangrijk. Als een emmer water die in zee is gegooid en waarvan de druppels over de hele wereld verspreid kunnen worden. Hij voelt zich de zee. Hij wil dit jaar weer de zee zijn.
Op het strand komt Merce aanlopen. Hij wil zich het liefst snel verstoppen om te kijken hoe ze hem zoekt. Maar hij is te laat. Ze lacht al naar hem. Hij verzamelt al zijn druppels weer uit de wijde wereld. Rent naar haar toe en gooit haar om in het zand. Wat ruikt ze geweldig. Naar gras en limoen en naar zee.
