U leest: Artikelen
Bij de viswinkel in Utrecht heb ik vol goede moed een vismolentje aangeschaft. Een half jaar zeilen op de Middellandse zee: dat wordt vissen. Het kleurige apparaat zit aan de railing vastgeklooid met twee slangenklemmen. Laat die tonijn maar komen!
Ik heb het Artist statement geschreven voor een expositie van Alexandra Richter:
Alexandra Richter maakte met negenjarig model Sofia uit Cuba de reportage ‘Sofia, la belleza siempre emerge del mar’. De reportage is geïnspireerd op de legende van de kleine zeemeermin. “Dit verhaal heeft me altijd aangesproken. Uit de wens van de meermin om op het land te wonen, spreekt een diep verlangen. Om het geluk te vinden moet ze de grens over tussen de wereld waarin ze zich eenzaam voelt en die van de door haar begeerde man.” De foto’s tonen een dromerig verlangen naar de overgang tussen zee en land.”
Het is 23 november als Hanuman zeil zet richting ‘the Americas’. Uien, aardappels, sinaasappels, groene tomaten en witte kool hebben we tot aan het gangboord opgetast. Voor 65 cent per stuk zijn literpakken wijn ingeslagen, want die stapelen gemakkelijk achter de bank. Onze meest opzienbarende aankoop is echter een boodschappentas vol knoflook. Een voorraad voor een heel jaar. Voor een middelgroot hotel wel te verstaan. Ik vraag me af waarom kapitein Mike zich zo te buiten is gegaan. “It contains a lot of vitamines,” zegt hij tevreden, “and besides, I’m loving it!”
Juli 2008 – Na anderhalf jaar klussen aan de 46-jarige motorkits waarop zij wonen, verhuizen Iris Tonies (33) en journalist Arnout Krediet (31) met hun zoon Gaje (3) op hun ‘maidentrip’ naar Barcelona. Zeven weken en bijna 2.300 mijl doordouwen door weer en wind en averij.
We vinden het altijd stoer dat onze zoon van vier trossen los wurmt, kikkers fantasierijk belegd en schoten gebruikt om mee te vissen. “Hij wordt ongetwijfeld een goed zeeman.”
De dag loopt ten einde. De zon heeft de koude Portugese kust verlaten. De wind ook. Langs de kust doemt een klamme mist op. Waar ik vaar, is de lucht nog helder. Zo nu en dan wapperen klamme vlagen als grijpende vingers over het dek. Ramen en bril beslaan. In de ene hand het roer, in de andere een zeem.
Hooguit tien mensen liggen in de zon te braden op het brede strand van Espalmador. De lucht trilt boven de dekken van de boten in de baai. Het is de enige beweging in de lucht. Een verkoelende wind lijkt bijzonder welkom.
We hebben tijd. Duwen af om ‘naar het zuiden’ te varen. Maakt niet uit waarheen. De pilot wordt opengelegd om weg te dromen bij de alternatieven. Het is geen dag om al te precies door te nemen waar we op kunnen rekenen. Mijn oog valt op de volgende zin: ‘…wreck bay, een veel gefotografeerde baai…’.
