Welkom op het weblog van Arnout Krediet, tekstschrijver, journalist, columnist en schrijver in Barcelona.
Hier kun je alles lezen wat er uit mijn vingers komt.
Mijn journalistieke werk
De zakelijke teksten
De websites waarvan ik de bouw geleid heb
Belevenissen van een groepje bejaarde vrienden uit Barceloneta
Verhalen, ideeën en schetsen
Na een vlotte overtocht vanaf Sicilië komen we aan in Ay Stefano aan de westkust van Corfu. Morgen is het Pasen. Een week geleden op Sicilië was het dat ook al, een verschil in opvatting tussen de Roomse en Orthodoxe kerk. In de enige supermarkt van het dorp worden we hartelijk door de eigenaar uitgenodigd voor het paasfeest, morgenochtend om elf uur.
Waar gáát dit over?
Edwin Severijn en Arnout Krediet zijn Utrechtse vrienden. Ze kennen elkaar van toprestaurant Sot-l’y-laisse en zeilen regelmatig samen rond. De rollen zijn altijd gelijk verdeeld. Ex-afwasser en schipper Arnout is de man van het water, chef en koksmaat Edwin de man van wat erin rondzwemt.
Ikaria is een maf eiland. Het ligt midden in een drukbezeilde zee, maar er komt bijna niemand. De lokale bevolking hoedt geiten, vist voor eigen gebruik, maakt een wijn die geen mens durft te exporteren en lummelt wat rond door de verlaten straten. De onfortuinlijke ontstaansgeschiedenis van het eiland – Ikarus vloog te dicht bij de zon en stortte in zee – lijkt de eilanders nog steeds in haar greep te hebben.
Waar gáát dit over?
Edwin Severijn en Arnout Krediet zijn Utrechtse vrienden. Ze kennen elkaar van toprestaurant Sot-l’y-laisse en zeilen regelmatig samen rond. De rollen zijn altijd gelijk verdeeld. Ex-afwasser en schipper Arnout is de man van het water, chef en koksmaat Edwin de man van wat erin rondzwemt.
Unije is een klein eiland in de Adriatische Zee. Het clandestiene gevoel dat in heel voormalig Joegoslavië sluimert, is er sterk voelbaar. Sjoemelen kan hier. Dit is een broedplaats voor zeer zelfstandige ondernemers.
Waar gaat dit over?
Edwin Severijn en Arnout Krediet zijn Utrechtse vrienden. Ze kennen elkaar van toprestaurant Sot-l’y-laisse en zeilen regelmatig samen rond. De rollen zijn altijd gelijk verdeeld. Ex-afwasser en schipper Arnout is de man van het water, chef en koksmaat Edwin de man van wat erin rondzwemt.
Melquiades is een klankkast, een soort enorme steeldrum. Ik ben eraan gewend dat het zo is. Het geluid. De ene zoem hoort bij windkracht 2, de andere bij windkracht 4. Die klots komt door een hoge waterstand. Dat geschuur is van een langsvarende vissersboot.
Het is bepaald ruig vandaag in de haven van Barcelona. De landvasten knarsen, er giert een lichte storm door de mast, golfjes kloppen tegen de romp, de straalkachel suist, de stootwillen schurken piepend tegen onze buurboten. Elk geluid op zich zingt door de boot, op elke plek een beetje anders, maar overal hoorbaar. Toch is het stil.
Ik vader. Ik ben óók een klankkast. Iedereen slaapt. Als ik mijn oor op de vloer leg kan ik goed de ritmische snurk van mijn vrouw onderscheiden en het zuchten en dromen van mijn oudste zoon. Ik ben eraan gewend. Achter mij hoor ik iets nieuws, iets, onbekends. Als een ontspoord zijstroompje van een miniscuul beekje dat langs een paar takjes en/of kiezeltjes murmelt. Als het gakken van een piepklein poepig gansje, een niet helemaal goed dichtgedraaide thermoskan. Het is niet mooi waarnaar mijn oren zich spitsen. Het klinkt een beetje krakkemikkig. Gorgelend. Nieuwigheid.
Mijn huis galmt Barcelona windkracht 7. En toch is het stil.
Mijn lichaam galmt mijn nieuwe zoons gepruttel. En toch is het stil.
Heel, heel stil.
Want ze slapen allemaal rustig.
En ik vader gelukkig.
Ik vader.
Op het bankje voor zijn flat langs het strand zit Manuel niet veel te doen. Merce zou misschien komen zo. En misschien Pep en Laura.
‘Wat bedoelen mensen eigenlijk met ‘beste’ wensen?’ Manuel begrijpt het niet. Hij begrijpt niet dat je voor een nieuw jaar nieuwe dingen wenst, betere dingen. Of dat je ‘goede’ voornemens maakt, die blijkbaar maar voor een jaar geldig zijn. Een beter mens en een beter leven voor een jaar? Het lijkt nogal zinloos. Mensen houden er helemaal niet van om te veranderen!
Waarom dan niet gewoon meer van hetzelfde wensen? Manuel denkt na. ‘Ik wil nog wel een jaar zoenen met Merce. Mijn moeder kookt lekker. Pep is een prima vriend. Iniesta en Messi spelen nog voor ons. Merce. Ik wil nog een jaar Merce!’ Hij voelt zich prettig omvangrijk. Als een emmer water die in zee is gegooid en waarvan de druppels over de hele wereld verspreid kunnen worden. Hij voelt zich de zee. Hij wil dit jaar weer de zee zijn.
Op het strand komt Merce aanlopen. Hij wil zich het liefst snel verstoppen om te kijken hoe ze hem zoekt. Maar hij is te laat. Ze lacht al naar hem. Hij verzamelt al zijn druppels weer uit de wijde wereld. Rent naar haar toe en gooit haar om in het zand. Wat ruikt ze geweldig. Naar gras en limoen en naar zee.
Wat we vandaag te zien krijgen is een staaltje krijgskunde van Jorge.
Hij is later gaan zwemmen. Hij had afgebeld. Omdat hij zich niet stevig voelde. Zijn vrienden weten niet dat hij later gaat.
Rustig daalt hij de zwemtrap af. Dit is altijd balen; hoe sneller je door gaat, hoe sneller je gewend bent. Aangezien ’snel’ niet meer bestaat, is doorkomen een lijdensweg geworden. Hij huivert. Elke porie moet voor zich afkoelen. Voeten, enkels, benen, billen (piemel is nooit een probleem), buik. Daarna gaat het wel. Hij stapt beheerst van de laatste trede op de rand onder water. Vanaf zijn tepels blijft hij droog.
Nu begint het. De tovenarij van een onverwoestbare krijger; hij heeft een grijs gebied ontdekt tussen opgeven en volhouden in.
Hij controleert de klok. ‘9.25, OK, hup.’ Hij duwt niet af Jorge. Hij begint gewoon te lopen. Stapje voor stapje. Over de rand onder water. Met zijn vingers achter de richel. Hij waadt door het water. Jorge loopt, helemaal naar de andere kant! En terug. En heen. En terug. Drie keer. Controleert de klok. ‘9.50, OK, goed.’
Het is 23 november als Hanuman zeil zet richting ‘the Americas’. Uien, aardappels, sinaasappels, groene tomaten en witte kool hebben we tot aan het gangboord opgetast. Voor 65 cent per stuk zijn literpakken wijn ingeslagen, want die stapelen gemakkelijk achter de bank. Onze meest opzienbarende aankoop is echter een boodschappentas vol knoflook. Een voorraad voor een heel jaar. Voor een middelgroot hotel wel te verstaan. Ik vraag me af waarom kapitein Mike zich zo te buiten is gegaan. “It contains a lot of vitamines,” zegt hij tevreden, “and besides, I’m loving it!”
Bij de viswinkel in Utrecht heb ik vol goede moed een vismolentje aangeschaft. Een half jaar zeilen op de Middellandse zee: dat wordt vissen. Het kleurige apparaat zit aan de railing vastgeklooid met twee slangenklemmen. Laat die tonijn maar komen!
Door: Stromboli tekst en beeld